Picture pebbles short stories -1

 

To the kids who could not just believe like me that other places do exist  🙂

Anagaa anagaa oka chinna katha..Please find it below or here on Storyweaver.-

https://storyweaver.org.in/stories/34648-nenu-oorellipotunnanoch

 

https://storyweaver.org.in/stories/show-in-iframe/34648-nenu-oorellipotunnanoch?iframe=true

Will you still love me?

 

91uwMvq5V0L

‘Will you still love me?‘ by Ravinder Singh is the book I picked up to get into the reading habit once again. It’s on the first rack of the small library I found in this ‘library-extinct mode’ city. 
This is a light read, not so heavy novel (content and size wise). Started typically as a love story between a Punjabi boy and a north-east girl, it shows the contrast in mindsets at various levels. I had read the earlier works of this author, “I too had a love story’,”Can love happen twice?“, they go in the similar line. But two points stood out for me in this book, one is the best portrayal of North-eastern states, specially Meghalaya and the streets of Patiala which fed the traveling soul inside me. And the Second point is of the parallel track on the Road safety issue (One of the many issues we are pertinently careless about). 
Overall, It’s a good try to convey a social message through the rapid change in lead characters lives. Likewise, showing that an accident does not happen spontaneously, but stems out from a series of events until then. 
Lines like, “Happiness is felt more deeply in the face of unhappiness.” and “Some goodbyes require us to express ourselves.” stayed with me.
So it’s fine for single-go reading, without putting much effort on our side. 

See you next time with another peek into the time experience.

#100sareepact A memory spanned over five and a half yards..

I watched 100 Saree pacts talk on Ted talks India last week. It is interesting to see how creatively they came up to connect with each other. Numbers confirm again the importance of Storytelling. But these connections should sustain a bond of positivity.

In particular, communication needs this creativity mainly here because India is still largely an oral society. We connect with each other by stories in many forms. These kinds of interesting pacts help us reach minute corners of the country by sharing each other’s memories, views through stories.

Past may not be useful at present, not equally important but it’s the past that defines us. Sharing experiences give each other a chance of familiarity towards the experience before the experience itself. Many times the purity of one experience gives smiles to many.

I wear sarees rarely. For me, Saree means mom. I never saw her in any other attire till now. She has a collection of sarees stacked up on various occasions neatly in two wardrobes.  The Saree I love admiring her in is a royal blue one. A silk Saree, Bengali silk, so referred as Rasgulla Saree in our family stories.  I remember that clearly because it’s one of the early fancy sarees she had got amidst Kanchi pattus and various cotton sarees. Besides, the shine and shimmer were intact even after so many years.

It came into our lives during one Pongal as an annual gift from my grandmamma.  I remember that in my childhood; the Saree was reserved for going-out occasions like groceries shopping, to the cinema theatre on Sunday evenings,  to parent-teacher meetings, or anywhere casual.

It had white dots all over on blue background which I liked the most. I wanted her to wear on nights too. So that I could sense the surrounding softness while sleeping. I got hold of it for my school role play teacher competition once. Mom chose that for me because she thought the saree got youth looking fiber in it.

Usually, after one or two years, my mom takes out the aging sarees, which shows the signs of decaying into the normal routine wear. That blue with white polka dots saree was categorized into a pooja saree then.

Since then, for every festival, the image of my mom stayed same until the recent times. On every festive day morning, she woke me up in blue attire with yellow-clad feet (due to Haldi), tied up wet hair and pooja thali in hand. From her look, I used to realize it’s a festival day.

People usually don’t let go off memories of any special person so easily. I understand that’s why they associate memories of different places and objects to the experiences related to the person. Here, saree was that medium of an affectionate memory.

What happened to that saree now? It did not become useless even now. Ultimately, it turned into an experimental object for my sister’s one of the hobbies, designing. She took the saree to make an outfit for herself; we are waiting for the result yet!! 🙂

Published on 100sareepact.com  – HereIMG_20151023_064604172

నా కథ, సొద..2018 లోకి..!

Happy New year…

ఎంత విచిత్రం కదా! కాలానికి కొత్త పాత ఏమీ ఉండదు..మనం కనుక్కున్న patterns రిపీట్ అయిన ప్రతీసారి ఒక సెలబ్రేషన్, పండగగా ఉత్సాహం. బర్త్ డే, డెత్ డే, యానివర్సరీలు, పండగలు, న్యూఇయర్ లు..

అది కూడా మంచిదేలే ..ఎప్పుడైనా బిగినింగ్స్ ఇచ్చిన ఉత్సాహం మరేదీ ఇవ్వదు. అందుకే ఈ రిపిటీషన్స్ అంటే అంత క్రేజ్ ఏమో! తిరిగి తిరిగి మళ్ళీ అవే రోజులు జరుపుకునేది కొత్తగా బ్రతికే అవకాశం మళ్ళీ సున్నా నుంచి మొదలుపెట్టవచ్చని గుర్తు చేసుకుంటూ, తాము ఇంత జీవితాన్ని,ఇంతమందిని సంపాయించుకున్నామని ఒక సెల్ఫ్ ఎస్యూరెన్స్ కావచ్చు. కుటుంబాలు, దగ్గరి వారు కలిసే పండగలు, పార్టీలు ఇంకా అందుకే బ్రతికున్నాయేమో!

కొత్త సంవత్సరం వచ్చి అప్పుడే వారం రోజులైపోయింది. సూర్యుడి చుట్టూ మరో రివల్యూషన్ కి ప్రయాణం. ఎప్పటిలాగా ఈ సారి ఏ రిజల్యూషన్స్ తీసుకోలేదు. పాతవాటిని అన్నిటినీ ఒకసారి  మనస్సులో తిరగేసాను. కొన్ని సాధించాం, కొన్నిటిలో ప్రోగ్రెస్ ఉంటుంది. ఎక్కువ శాతం మళ్ళీ మళ్ళీ అదే చోట దెబ్బ తగిలి ఉంటుంది. ఈ సారి ఆ దెబ్బలు తగిలిన చోట నన్ను నేన్ను ఇంకా ప్రేమించుకుంటూ మరో రివల్యూషన్ లో ముందుకెళ్ళటం ముందుంది.

అఫ్ కోర్స్, జనవరి 1 కి ముందు రోజున ఏవైతే పనులు, ప్రయత్నాలున్నాయో అవి కూడా కొత్త సంవత్సరంలో అలానే నాతోపాటు ప్రయాణించాయి. అండర్ ఎంప్లాయ్మెంట్ ను ఎదుర్కోవటం, ఐడెంటిటిని మరింత అర్థం చేసుకోవటం,దానికి ఏ కొత్త రంగులు అద్దవచ్చో తెలుసుకోవడం, మరింత కష్టపడటం, ఈ సారి హిమాలయాల్లో కొత్త పర్వతాలను చూస్తూ అన్ని సీజన్స్ ను ప్రేమించటం నేర్చుకోవడం, ఫాలోవర్లు, రీడర్లు, హిట్’స్, ఇంగ్లీషు రాతలే ముఖ్యంగా కాకుండా, బ్లాగులో మనసుకి నచ్చింది రాస్తూ, ఎక్స్ ప్రెషన్ నేర్చుకోవడం, ఇన్నాళ్ళూ పరిగెత్తిన, దాక్కున్న,అలసిన మనసుకి నచ్చినవి చేస్తూ మళ్ళీ స్పందించటం తెలియచెప్పటం.. ఇవన్నీ క్రితం ఏడాది కూడా ఉన్నాయి. నేర్చుకున్న విషయం ఏంటంటే ఇవి జీవితాంతం ఉంటాయి. రూపాలు, భావాలు మారవచ్చేమో కానీ ప్రతి ఏడాది ఇవి కూడా మనతో పాటు పరిభ్రమిస్తాయి.

థర్మోడైనమిక్స్ లో ఎంట్రోపి అన్న పదానికి సరైన అర్థం జీవితమే అయి ఉంటుంది. Universe లో జరిగే అన్ని చర్యలు, పనులు శక్తిని ఎంత order లో పెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తాయో, Entropy అంత మళ్ళీ disorder చేయటానికి ప్రయత్నిస్తుందని థర్మోడైనమిక్స్ సూత్రం. కాకపోతే ప్రతీ ఏడాది పరిభ్రమణంలో కొత్త సంవత్సరం రోజు తీసుకున్న రిజల్యూషన్స్ చివరికొచ్చేసరికి మనకి ఎంత దూరంగా వెళ్ళిపోతాయో, మనం వాటిని సాధ్యమైనంత ప్రయత్నిస్తూ వెనక్కి తీసుకురావడం,మళ్ళీ వెళ్ళిపోతున్నప్పుడు ఒత్తిడి పడకుండా, మౌనంగా వెనక్కి తీసుకురావడం సైన్స్ కాదు మన జీవితంలో మరో సంవత్సరం కావచ్చు. అదే ఒక రిజల్యూషన్ కావచ్చు.

So into another year..Another set of experiences which are yet same somehow 🙂

ఈ వారంలో ఇంటర్నెట్ ఆపేసి అరగంటలో దాదాపు 3 కిలోమీటర్ల వరకూ నడవటం నేర్చుకున్నాను. శరీరాన్ని అందంగా ఉంచుకోవటం తప్పనిసరి కాకపోయినా ఆనందంగా ఉంచుకోవటం ముఖ్యమని తెలుసుకున్నాను. ప్రపంచంలో జరిగే విశేషాలను gist గా ఎలా assimilate చేసుకోవచ్చో వెతికాను. మళ్ళీ పర్వతాల దగ్గరకి ఒక పదిరోజులపాటు పారిపోవటానికి సరిపడే రెండు పెద్ద ప్రాజెక్టులు ఒప్పుకున్నాను. ఒక ఎన్నారై రైటర్ రాసిన మ్యాజికల్ రియలిజంకి చెందిన ద మిస్ట్రెస్ ఆఫ్ స్పైసెస్ నవల మొదలుపెట్టాను. ఏడురోజులు పెన్సిల్ గీతలలో ఇన్స్ టాగ్రామ్ ను నాకు తెలిసిన రంగుల్లో జర్నల్ లాగా నింపుకొని భద్రపర్చుకోవచ్చని తెలుసుకున్నాను. ఈ రాతలతో పాటు గీతలను ఇక్కడ చూడవచ్చు – The Wayfarer stories

IMG_20180106_020334.jpg

Lesson to be followed this year..

IMG_20180105_221642.jpg

Embrace the glorious mess that you are! -Elizabeth Gilbert

IMG-20180104-WA0041.jpg

Find your fun…always.

అలా నేను చెప్పాలనుకున్నది వెతికే పింట్ రెస్ట్ ఉపయోగం తెలుసుకున్నాక, ఇంకా కొరుకుడుపడని లెక్కలు, మాస్ కమ్యూనికేషన్ మొదలుపెట్టాను. పోకర్ లో చిప్స్ అన్నీ ఓడిపోయినా స్టేక్స్ పెరిగినప్పుడు రిస్క్ తీసుకోవాలని నేర్చుకున్నాను, 78 వ ఏడులోకి అడుగుపెట్టిన అమ్మమ్మకి కుక్కర్లో వండిన కేకుపై స్ప్రింకిల్స్ చల్లడానికి ఇన్నాళ్ళూ వెళ్ళలేని ఈగో లోపల దాచుకుని విస్తరాకులలో అందరూ ఆనందంగా తిన్న రంగులను కూడా చూడవచ్చని తెలుసుకున్నాను.

మొదటిసారి అన్నాచెల్లెళ్ళలోని స్నేహితులతో కలిసి బర్గర్ తిన్నాను. జీవితంలో ఒకసారి నచ్చనిది లేదా మనకు దూరం అయినది జీవితాంతం అలానే ఉండాలనే నియమం లేదు. మళ్ళీ అది మన ముందుకి వచ్చినపుడు నవ్వుతూ దానితో కూడా స్నేహం చేయవచ్చని నాకు పాఠం చెప్తుంటే విన్నాను.

Haha ఇవన్నీ నిజంగానే కొత్త సంవత్సరం రిజల్యూషన్స్ లో భాగాలు కావు. మనం చూడాలే కానీ ఒక్క వారంలో, ఒక్క రోజులో క్షణాలు బోలెడు !

మీ కొత్త సంవత్సరం వారం తిరిగేసరికి ఎలా గడుస్తోంది? కొత్తగానే ఉందా?